Κύριε διευθυντά
Τι άλλο θα ακούσουμε: “Το κύμα κακοκαιρίας στις αρχές του μήνα έφερε σε επαρχιακή πόλη σφοδρή χαλαζόπτωση. Την επομένη, μαθητές τάξης γυμνασίου άκουσαν καθηγήτρια να τους εξηγεί ότι στη Θεσσαλονίκη λειτουργεί μια εταιρεία η οποία έχει ως αντικείμενο να φτιάχνει τον καιρό...Και ότι ήταν αυτή η εταιρεία που, κατόπιν σχετικού αιτήματος της κυβέρνησης προκάλεσε τη χαλαζόπτωση. Να καταστραφούν οι καλλιέργειες και να ζητήσουν αποζημιώσεις οι αγρότες την καταβολή των οποίων η κυβέρνηση θα ανταλλάξει με ψήφους”.
Το παραπάνω απόσπασμα από το Σχόλιο της Δώρα Αντωνίου, (φ.13/5) μου θύμισε ένα περιστατικό το 1980. Νεαρός καθηγητής δίδασκε σε τάξη γυμνασίου: “Λέμε πως ο Θεός έκανε τον άνθρωπο κατ' εικόνα και ομοίωση του Θεού. Γιατί να μη λέμε πως έκανε το πρόβατο κατ' εικόνα του Θεού. Όλα τα ζωντανά είναι πλάσματα του Θεού και κανένας δεν είδε το Θεό”.
Ξεσηκώθηκαν οι γονείς, οι θεολόγοι και οι θεούσες. Ορίστηκε ΕΔΕ που χρεώθηκε ο υπογράφων. Η υπόθεση πήγαινε για απόλυση. Έρχεται ο Πρόεδρος της ΕΛΜΕ και μου μηνύει πως ο καθηγητής πήρε το λόγο στη συνέλευση και δήλωσε: “Με κατηγορούν πως είμαι Αντίχριστος. Εγώ είμαι βαθύτατα Χριστιανός. Νηστεύω τακτικά και εκκλησιάζομαι κάθε εβδομάδα”.
Θεώρησα σημαντική τη μαρτυρία. Στο σχολείο υπηρετούσε ως θεολόγος ο προϊστάμενος του Ι. Ναού Διονυσίου του Αρεοπαγίτου. Τον κάλεσα, όχι για μάρτυρα, αλλά για μια κουβέντα. “Εδεσιμολογιότατε, μπορώ να δεχτώ τη δήλωση στην ΕΛΜΕ:”, “Βεβαιώτατα”, μου λέει, “Η δημόσια δήλωσις είναι μείζων της εξομολογήσεως”. Ζήτησα από την ΕΛΜΕ μία βεβαίωση για τη δήλωση του καθηγητή ότι είναι “βαθύτατα Χριστιανός” και έκλεισα την υπόθεση. Απλώς απομακρύναμε τον καθηγητή από το Σχολείο.