Κύριε διευθυντά
Παρατηρώ πως νέοι άνθρωποι εγκαταλείπουν τις καφετέριες επιλέγοντας τα “παλαιού τύπου” καφενεία, ιδίως στα χωριά. Καλή προσπάθεια, μπορεί να αναστηθούν και μερικοί ακριτικοί ερημωμένοι οικισμοί στα ορεινά. Στο Πλατύ Ημαθίας, ένα κεφαλοχώρι ανταλλάξιμων προσφύγων στον αποξηραμένο κάμπο, τις δεκαετίες 1930 – 40, είχαμε δύο καφενεία. Του Αντρέα Κωνσταντινίδη και του “Πουσάκα (Αναστάση Προδρομίδη). Τ
ο καφενείο στο χωριό, το λειτουργούσε η σύζυγος του καφετζή. Οι γυναίκες μπορεί να ήταν “καφετζούδες” αλλά ποτέ δεν τολμούσαν να επισκεφθούν μόνες ή με φιλενάδες κάποιο άλλο δημόσιο χώρο. Στο καφενείο του Αντρέα υπήρχε το μοναδικό ραδιόφωνο. Εκεί μαζεύονταν οι χωρικοί για να μάθουν τα νέα. Ήταν πρώτος και μοναδικός Ραδιοσταθμός στην Ελλάδα και στα Βαλκάνια. Έλεγε τις ειδήσεις στα ελληνικά και στα τουρκικά.: “Εδώ ραδιοφωνικός σταθμός Τσιγγιρίδη”. Ο Χρήστος Τσιγγιρίδης, Ηλεκτρολόγος Μηχανικός (1877-1947) ήταν σπουδαγμένος στη. Γερμανία..Ο πατέρας μου με έπαιρνε κάθε βράδυ μαζί του να παρακολουθούμε το δελτίο. Διασκέδαζα πολύ με τα ανέκδοτα που έλεγε ο εκφωνητής για τους Ιταλούς “μακαρονάδες” και κυρίως για τον Μουσολίνι.
Τα καφενεία δεν άνοιγαν πριν απολύσει η Εκκλησία τις Κυριακές και άλλες γιορτές. Περίμεναν στην αυλή οι πελάτες, ενώ η καφετζού συμμάζευε μέσα και έστρωνε τις καρέκλες. Στα καφενεία έδιναν τις παραστάσεις τα “μπουλούκια”. Συνήθως έπαιρναν πέντε δέκα μικρούς, του δημοτικού, μας έδιναν μια κουδούνα και γυρίζαμε τα σοκάκια του χωριού: “Απόψε έχει θέατρο στο καφενείο του Αντρέα. Παίζουν την Γκόλφω κλπ. Μας έβαζαν πίσω από τα καθίσματα να παρακολουθούμε οκλαδόν ή όρθιοι. Στο καφενείο ανέβαζαν θέατρο και οι δάσκαλοι με τους μαθητές. Θυμούμαι που σε μια παράσταση, εγώ ήμουν ο ποιο μικρός και αδυνατούλης στη σκηνή. Έλεγα μόνο μία λέξη “πεινάω”. Κάποια στιγμή έπεσα στο πάτωμα και με έσυραν εκτός σκηνής. Υποτίθεται πως πέθανα από πείνα. Τη σκηνή παρακολουθούσε η γιαγιά μου η παπαδιά, η οποία συγκινήθηκες τόσο που έβαλε τα κλάματα. Φαίνεται πως έπαιξα το ρόλο μου πολύ ζωντανά!
Στα καφενεία υπήρχαν καθημερινά δύο εφημερίδες “Μακεδονία” και “Ελληνικός Βοράς”. Σπάνια έφταναν κυριακάτικες “Καθημερινή” ή “Το Βήμα”. Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον στα σημερινά καφενεία που προσπαθούν να αναστηθούν, αν υπήρχε τρόπος να προμηθεύονταν σε καθημερινή βάση ή τουλάχιστον Κυριακές, μία από τις μεγάλες εφημερίδες Αθηνών ή Θεσσαλονίκης. Θα μπορούν έτσι να διατηρούν επαφή με την κοινωνία των πόλεων και με τον κόσμο.