Κύριε διευθυντά
Ένας νέος αρθρογράφος είδα ΄τι προστέθηκε στην πολύ έμπειρη ομάδα της Καθημερινής. Ο νεαρός καθηγητής, με το περίεργο, τουλάχιστον, επώνυμο, Αλέξανδρος Κεντικελένης (Α.Κ.), έγραψε ένα ενδιαφέρον κείμενο με τίτλο “Από τον ευρωσκεπτικισμό στον ευρωρεαλισμό” (φ. 28/6). Πήρε μέρος στην 9η Ετήσια Οικονομική Διάσκεψη σε κεντρικό Ξενοδοχείο των Αθηνών (05/11/2025) και ανέπτυξε με γλαφυρά ελληνικά το θέμα “Μετασχηματισμός της Ελληνικής και Ευρωπαϊκής Οικονομίας”.
Πριν από λίγες δεκαετίες, στο Ζάππειο σε έκθεση βιβλίου, μια πινακίδα προκάλεσε το ενδιαφέρον μου.: “Εκδότης Κεντικελένης...” Αναζητούσα επίμονα τουρκογενή επώνυμα Ελλήνων. Ρώτησα την κυρία που έδινε πληροφορίες: -Αυτό το όνομα πού το βρήκατε; Μου απάντησε ευγενέστατα: -Ο πεθερός μου, νέος από την Καππαδοκία έφτασε στη Σμύρνη, μπήκε σε ένα κατάστημα και ζήτησε δουλειά. Τον ρώτησαν “Ποιος σε έφερε εδώ; ” Και αυτός απάντησε “Κεντί κελέν ιμ!” Δηλαδή ήλθα μόνος μου, χωρίς να με φέρει κάποιος. Με λένε Φαράσογλου. Ήταν η εποχή που κατέβαιναν από τα υψίπεδα του Ταύρου στα πεδινά των παραλίων για να βρουν δουλειά. Έκοβαν το όνομα στη μέση: Ωνάσογλου -Ωνάσης, (ün-ünaş, φήμη-διάσημος,oğul-υιός. Σεφέρογλου – Σεφέρης (sefer-ταξίδι), Ασλάνογλου – Ασλάνης (aslan-λιοντάρι), Καζαντζόγλου – Καζαντζής (kazan-λέβης, καζάνι, kazançı-λεβητοποιός),. Του Καππαδόκη κόλλησαν το επώνυμο “Κεντικελένης”.Ήταν πιο κομψό από το Φαράσογλου. Τότε όταν κατέβαινε ένας της οικογενείας ή της συντροφιάς στα παράλια και εδρεπνόταν, καλούσε και άλλους της παρέας ή συγγενείς, τους οποίους σύστηνε στα αφεντικά. Έτσι δημιουργήθηκαν οι εστίες των Ρωμιών στα πέρατα της οικουμένης, Οι περισσότεροι έρχονταν “συστημένοι”. Ο καινούργιος ήταν χωρίς συστάσεις, ήλθε από μόνος του.