Κύριε διευθυντά
Μια παράσταση “Είναι, όχι σκέτη συναυλία, δημιουργική, πολιτιστική, αμεσοδημοκρατική, αλλά φεστιβάλ ελευθερίας”. Τάδε έφη η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας“ με την κάθοδό της στα Λιπάσματα της Δραπετσώνας. Το δελτίο Τύπου διευκρινίζει ότι ο τίτλος της κεντρικής παράσταση είναι λογοπαίγνιο “ΑΙ Σιχτίρ”. “ Το λογοπαίγνιο έγκειται στο πώς διαβάζει το ελληνικό μάτι τα αρχικά της τεχνητής νοημοσύνης”. Το “Σιχτίρ” δεν είναι λογοπαίγνιο. Εννοείται ως φυσική κυριολεξία. Αφού όλο το πολιτικό προϊόν είναι πλασμένο με σιχτίρ!” (Στέντωρ φ. 1/7/26). Ομολογώ πως δεν έχω οικειότητα με την τεχνητή νοημοσύνη, καθόσον διάγω αισίως τη δέκατη δεκαετία του βίου μου. Έχω όμως πλήρη κατανόηση του “σιχτίρ”, ως Καππαδόκης “.
Λίγα χρόνια πριν, παρουσιάστηκε ένας θεατρικός θίασος (μπουλούκι που λέγαμε προπολεμικά) με τον τίτλο “ΑΓΑΜΟΙΘΥΤΑΙ”. Συνιστούσαν “Στο διάβασμα μην κόβετε το Α, αλλά την ουρά “ΘΥΤΑΙ”: “Αγαμοι Θύται!” Δεν θυμάμαι ποια ήταν η τύχη του θιάσου. Η λέξη “σιχτίρ” δεν μεταφράζω στα ελληνικά, προτείνω το αμερικάνικο “φακ οφ ή φακ του γιου”. Το ενεργητικό siktir et, το παθητικό siktir ol.
Τη δεκαετία 1990 πρόεδρος της Βουλής ήταν ο Αθανάσιος Τσαλδάρης της Ν. Δ, γηραιός πολιτικός με μπαστούνι. Στην Ολομέλεια της Βουλής ένας νεαρός βουλευτής του ιδίου κόμματος, ζήτησε ένα ρουσφέτι που δεν ικανοποιήθηκε. Κατά το διάλυμα στο προαύλιο της βουλής παρουσιάστηκε ο Βουλευτής και διαμαρτυρήθηκε έντονα. Κατέληξε με τη φράση “Άι σιχτίρ”, κατάμουτρα στον Πρόεδρο! Ο Τσαλδάρης σήκωσε τη βακτηρία στο κεφάλι του νέου και μουρμούρησε σαν κάτι που μου φάνηκε “Σκήπτρω ταχ άρα σον καθαιμάξω κάρα”. (Ευριπ. Ιφιγένεια εν Αυλίδι 311). Άλλοι βουλευτές τράβηξαν τον νεαρό πριν πέσει το σκήπτρο επί της κάρας του.