Τα Φλοϊτά (Suvermez – su vermez = δεν δίνει νερό). Τα Φλοϊτά ήταν 82 χλμ. ΝΔ της Καισάρειας και 29 χλμ. Ν-ΝΔ της Νεάπολης. Κατά την Ανταλλαγή είχε Έλληνες ελληνόφωνους 541 οικογένειες – 2280 ψυχές και περίπου 500 Τούρκους. Ήταν κοινότητα υπαγόμενη στο Μουδουρλίκι Μιστί, στο Καϊμακαμλίκι Νεάπολης, στο Μουτεσαριφλίκι Νίγδης και στο Βαλελίκι Ικονίου. Εκκλησιαστικά ανήκε στη Μητρόπολη Ικονίου.
18
Κείμενο. Φλοϊτά α'. Το μαγικό jιγάρ
(R. M. Dawkins, 1 σ. 410-418)
Κειόταν ένα άνdρα και ναίκα, και φσάχα δεν είχαν. Άνdρα τ κουβάλνεν ξύλα άσο βουϊνί. Φέρισκεν ένα qeμάρ ξύλα, πούλνεν dα εξήνdα παράδια. Χαούçα gεçίνdινανε. Παν μέρα αούçα.
Κουβάλνεν ένα μέρα πάλι ένα qeμάρ ξύλα, και έβρεν ένα jιγάρ. Πήγεν σο çαρσί. Είδεν το ένα Γιαχουdής, “Α σε δώκω σεράνdα παράδια το jιγάρ.” “Δως το με,” είπεν. Κι εκείνο δώκεν dο, και είπεν, “Παν μέρα να φέρεις αούçα ένα jιγάρ.” Κ' εκείνο πάλ πήγε σο βουϊνί, πάλ ήβρε ένα jιγάρ. Σεράνdα μέρες ήβρεn dα jιγάρια. Ύστερα εκείνο το jιγάρ 'ς ένα μεjιdιέ πούλσε dα.
K' ύστερα είπεν dα Γιαχουdής, “Εδώ, πουλιού το αβγό να μου το φέρεις,” είπεν. Και ύστερα πήγεν σο βουϊνί, αράτσεν ήβρεν d' αβγό. Ήβρεν dο το Γιαχουdή, πέντε λίρες πούλσεν dα. Και Γιαχουdής είπεν, “Φέρε με bου gούν dο πουλί.” Ύστερα είπεν dο, “Φέρ το πουλί.” Κ' εκείνο ήβρεν dο. Δώκεν dο δέκα λίρες το ναίκα τ. “Άνdρα ς αν φέρ το πουλί, φσάξε το ας το φάμε,” είπε Γιαχουdής. Ύστερα έφσαξάν dο το πουλί, να το φάνε. Έθεκάν dο σο dουλάπ. Ναίκα πήγε να çegheρdίς το Γιαχουdή.
Τα φσάχα ήρταν άσο σκόλειο. Τράνσανε, μάνα τνε δε νε. Έφαγά dα τόνα το jιέρι τ, και τόνα το κεφάλι τ, και τόνα τον gαριά τ. Αφήκανε τα φσάχα, πήανε σο σκόλιο. Ύστερα ήρτε Γιαχουdής με το ναίκα να φάν το πουλί. Γιαχουdής τράνσεν, εκεί πουλιού το κεφάλ, το jιέρ, τον gαριά dε νε. Δεν d' έφαεν Γιαχουdής. Ύστερα είπεν Γιαχουdής, “Άς σκοτώσουμε τα φσάχα, ά βγάλουμε αούçα τα, dα έφαγανε τα φσάχα τα σέα.” Η πισίκα ήξεν dο τζαι πήεν είπεν dο σο σκόλιο. Ύστερα dαghελσανε τα φσάχα άσο σκόλιο. Εκεί dα φσάχα dεν παρέμανε. Κοιμήθηκαν σo σκόλιο. Και σöbüü τ μέρα πάλ δεν παρέμανε. Ύστερα τα φσάχα ουσάνσανε. Το μέγα αδελφός είπεν, “Μάνα να μας σκοτώς. Απιδά αζ βγούμε, και ας πάμε 'ς ένα χωριό.
Τα φσάχα πήγανε εκεί σο χωριό. Κειότανε ένα μέγα qαλαbαλέχ. Πήγανε τα φσάχα εκεί 'ς στο qαλαbαλέχ. Ρώτσανε τα φσάχα, “Τί qαλαbαλέχ νε ετό;” Κ' εκείνα είbανε, “Πέθανε βασιλιό μας, και να bοίκουμε ένα βασιλιός.” Είχαν ένα πουλί, και το σάλdαναν, όστινος κεφάλ qόνdανεν, εgείνο σανίσκαναν dο βασιλιός. Και τα φσάχα στάθανε εκεί πέρα. Ύστερα σάλσανε το πουλί. Και ούισεν, και qόνσεν εgεί παιδιού dο κεφάλ. Και πάλι είπανε, “Ετό δε νίσκεται, να το ποίκουμε βασιλιός. Ας το σαλdήσουμε αλάγμια.” Κ' ετό σάλσαν αλάγμια. Ύστερα πάλι σάλσαν dο, και qόνσεν πάλι εgεί σο φσαχού dο κεφάλ. Πάλι είbανε, “Δε νίσκεται.” Και δεν είχανε αdέτ εκεί το πουλί αν και qονdίς σο κεφάλ, εκείνο δεν το σάνισκανε βασιλιός. Ύστερα ένα μέγα χερίφος είbεν, “Ετό το παιδί το σφαχ ας το bοίκουμε βασιλιός. Ετό το φσάχ αν gι ξέβρισκεν το πουλί, δεν qόνdανεν σο κεφάλι τ.” Και ύστερα το φσάχ ποίκαν dο βασιλιός, gαι τ' άλο το μικρό αδελφό τ ποίκαν dο βεζίρης κανdά τ. Πόμεν dο μικρούτσικο φσάχ.
Ύστερα εgεί dο φσάχ ξέβεν αbεgεί σο χωριό, πήγεν 'ς ένα άλλο χωριό και στάθεν 'ς ένα qαϊφεjής çιράχ. Εgεί dο φσάχ το στάθεν σο qαϊφεjή çιράχ παιρί, gαϊφεjής πολύ ζενgινένσεν.
Ύστερα ο Γιαχουdής άκουσέν dα. Πήγεν εκεί να έβρη το φσάχ και να το σκοτώς. Το φσάχ όdινgι είδεν το Γιαχουdή, αφήκεν έφγα, πήγεν 'ς ένα άλλο χωριό. Και στάθε εgεί σο χωριό ' ς ένα qαbαbjής τüκιανέ çιράχ. Κ' εκείνο qαbαbjής ζενgινένσεν gι άλλο πολύ.
Ύστερα Γιαχουdής άκουσέν dα και πήγεν πάλι εgεί, να σκοτώς το φσάχ. Γιαχουdής πήγε σ' ένα qασάπης, παρένgειλεν το qασάπ, είπεν, “Ύστερα να έρτη ένα φσάχ, να bάρ κιριάς.” Γιαχουdής αbεgεί πήγεν σο qαbαbjή, παράgειλεν το qαbαbjή, “Ψήσε με έξε ίνgενς qαbαb λάκιν άσο φιλάν dο qασάπ να φέρη 'ς το κιριάς.” “Πεκ έι”, είbεν qαbαbjής. Ύστερα σάλσεν το φσάχ, άσο qασάπ να φέρ το κιριάς. Πήγεν το φσάχ, κύρεψεν το κιριάς. Qασάπης, “Έλα αbέσω, και αζ δώκω το κιριάς,” λέχ. Και το φσάx μαίν αbέσω. Όdιgι bαίρ το φσάχ κουνdα το κάτω νάghελα. Εκεί το φσάχ κοιμάται. Νύχτα έρχονdε κλέφτ, ας το νάghελα να βγάλνε ένα πρόβατο. Βγάλουνε το πρόβατο, και αφήνουνε το θύρα σο qάçι τ απbάνω, φέγνουνε. Ύστερα φέγνει το φσάχ.
Απεgεί παιν 'ς ένα άλο τόπος. Παιν 'ς ένα χωριό, αbέσω δε μαιν, και φυλάγνει χωριού νάκρα. Ύστερα θωρεί ένα dεβρέσης. Και το dεβρές λέει το, “Έbαρ με κονdά ς άζ γενώ το παιδί ς.” Και dεβρέης δεν dο bαίρ, και λέχ, “Δαρά σαbαχάτια, χανgές αζ μαφτού τ τα παιδιά χαΐρ δεν θωρεί; Κ' εγώνα αb εσέ τί χαΐρ να διώ;” Κ' εκεί το παιδί λέχ, “Δε σε τρώγω γιά. Κονdά ς να κοιμηθώ, να σηκωθώ.” Dεβρέης νίεται καριά τ και το bαίρ κονdά τ. Και νίσκεται το παιδί τ.
Ύστερα dεβρέης λέχ το παιδί, “Έλα να σε δείξω τα düζένια μ.” Μαίννε αbέσω. Ανοίχ ένα dολάπ, βγάλ ένα κουλάχ. “Είδεζ μι ετό το κουλάχ; Αν το φορέης σο κιφάλι ς, δε φάνεσαι. Έλα ακούμα να σε δείξω κι άλλα düζένια.” Και μαίννε αbέσω. Και το δείχνει ένα düdüκ. Φουσά ασο düdüκ, και βghεν ένα αράπος. Φουσά κ' ιμνιά ας τ' άλο το ταράφ χάνεται αράπος. “Έλα,” λεχ, “ακούμα να σε δείξω κι άλλα düζένια.” Κατεβαίννε 'ς ένα bαχçά. Και είναι ένα çεσμέ. “Αbεκεί σο çεσμέ αμ πίης νερό, νίεσαι γαιdούρ. Και απιδά σο σύκα αμ φάς ένα σύκο, βγάλεις ένα κέρατο. Αμ φας δυο, βγάλεις δύο κέρατα.” Κειόταν κ' ένα άλο çεσμέ, κ' εκείνο κειόταν καλο çεσμέ. “Και αbεκεί σο çεσμέ αν πίης, τα κέρατα παίννε.” Έδειξέν dα τα düζένια. Ύστερα dεβρέσης ψόφσεν. Σήκωσέν dο dο dεβρές, μούχωσέν dο. Και μαφτό τ κοιμόdον, σηgούdονε. Βρίσκισκεν ένα τορbά παράδια σο κιφάλι τ απτάgω. Αούçα πάν μέρα ζενgινένσεν.
Ύστερα σέμεν να dελαστή σο χωρίο μέσα. Και bήγεν 'ς ένα çαταλέ σοqάχ. Εκεί σο σοqάχ κειόταν ένα μερμεριού χτέρ. Αbάνω τ κράβισκεν λίγα γιαζέρια. Έψαλέν dα γιαζέρια. Λένε, “'Σ τα δεξιά το bαίν, λιαρό έρεται, σα ζεγριά, λιαρό δεν έρεται.” Εκείνο φσάχ λέχ, “Εώνα σα ζεβριά να πάω.” Και πήγεν ομbρό. Είδεν πολύ qαλαbαλέχ. Και ρώτσεν αbεκεί 'ς το qαλαbαλέχ. Και εκείνα είbανε, “Εδώ πέρα είναι ένα κορίç, και είναι πολύ γιαqεσεqλού. Το θωρεί τα μάτια τ, να δωκ τρία qομάρα παράδια, και το θωρεί τα βυζιά τ, να δωκ οχτώ qομάρα παράδια. Το θωρεί jιbλάχ, να δωκ σεράνdα qομάρα λίρες.” Ύστερα ετό είπεν, “Εώ παράδια πολά έχω. Ας πάω ας τα φέρω.” Ύστερα πήγεν, φουκάλτσεν τα οdάδια τ ούλα γιόμωσεν σεράνdα γομάρα λίρες. Και πηρπήγεν εκεί σο κορίς, δώκεν dα λίρες. Και το κορίς çeghέρσεν dο επάνω. “Αζ έρτη εδώ,” είπεν. Το φσάχ ανέβεν απάνω σο κορίς κονdά.
Ύστερα το κορίς λέχ, “Ετά dα παράδια απού dα qαζάνσες;” Και το παιδί λέχ, “Εγώ έφαγα ένα πουλιού jιέρ, και δαρά κουμούμαι, σηgούμαι, βρίσκω ένα τορbά παράδια.” Και το κορίς, “Καλά,” λέχ.
Ύστερα ποdίς το ιραχέ και κρασί. Μεθύς το παιδί, και ύστερα κουστά, και βγάλ το jιέρ. Και παίρ το το κορίς, και θέκνει το 'ς ένα ποdήρ μέσα. Και το παιδί κουνdά το άσο πενjερέ κάτω σο σοqάχ. Πομνίσκει jιπλάχ.
Σηκούdαι, κλαίχ. Και bαίν dεβρεσού το σπίτ, σο τεκέ, bαίρ εgεί το κουλάχ, και dο φορών σο κιφάλι τ, και bαιν κοριçιού το σπίτ. Μαιν κοριçιού το στρώς. Ύστερα, το κορίς ξυπνά. Çeghερdά τα ζαπτιάδε, και το διν ζαπτιαδιού τα χέρα. Αμά το κουλάχ παίρ το το κορίς.
Ύστερα εκείνο το παιδί βghέν, παιν πάλι στο τεκέ, και παίρ εκεί το düdüκ. Bghέν σα γιαζέρια. Φουσά το düdüκ, βghέννε αράπ, bιρικdιρdά πολά αράπ. Γιολαdά σο βασιλιό ένα χαbάρ “Και να bοίκω, να döγιüσdίσω.” Και βασιλιός τρανά κ' άλλα πολλά αράπ. Φοβάται να döγιüσdüς. Ύστερα το κορίς φορών το κουλάχ, χάν, δε φαίνεται. bαιν σο παιδί κονdά, και βγάλ το κουλάχ άσο κιφάλι τ. Και λέχ το παιδί, “Εdιά τα αράπ dαghέρdα dα και να σε πάρω.” λέχ. Το παιδί τα αράπ dαghερdά dα, bαίρ και το düdüκ ας παιδιού τα χέρα το κορίς.
Ύστερα το παιδί bαίν αbεgεί σο bαχçά. Γιoμών, ξομών ένα καλάθ σύκες, bαίρ κ' ένα ζί σα χέρα τ, bαίν κοριçιού το σοqάχ, να bουλής σύκες. Το κορίς çeghερdά το αbάνω, αναβαίν. Το κορίς qοράς τα σύκες. Ύστερα το παιδί παίρ τα παράδια τ' αφήν, βghέν. Εgεί τα σύκες κειότανε μεγάλα. Κειότανε και σεράνdα κορίçια ' ς εκείνο κονdά. Πήρανε απ' ένα σύκα, κ' έφαγανε. Κ' εκεί το κορίς έφαεν δύο σύκες. Ούλα ξέβαλανε απ' ένα κέρατο, κ' εκείνο, το έφαεν δύο σύκες, το κορίς ξέβαλεν δύο κέρατα. Ύστερα το παιδί γέννεν χεκίμης και bήγεν να κόψη εκείνα τα ξέβαλαν τα κέρατα. Το παιδί όdινgι τα είδεν, “Εγώ ετά σάνω dα καλά,” είπεν. “Ισείτ να μή στέκνηdε κονdά μ.” Εκείνα κονdά τ δε στάθανε. Ετό το παιδί πήρεν εκεί το ξέβαλεν δύο κέρατα το κορίς, πήρεν dο σέμεν αbέσω. Και λέχ το κορίς, “Εσύ κρίματα έχeς πολά, και ξέβαλες δύο κέρατα. Να με τα ειπής ας τίνα πήρες πράματα. Εκείνα τα πράματα να τα δώκης σον dόπο τνε.” Και το κορίς δώκεν τα πράματα σο dόπο τ. Ύστερα το παιδί πήρε dα εκεί τα σεράνdα κορίçια, πήγεν σο bαχçά, να κόψει τα κέρατα. Πήρεν ένα σισέ νερό αbεgεί σο καλό dο çεσμέ, κ' ένα σισέ πήρεν αbεgεί σο κιοτί το çεσμέ. Κούσνεν dο απάνω τνε σα κορίçια καλό νερό, τα κέρατα τνε πήγαν. Κούσνεν κιοτί νερό γέννανε qαϊdούρα. Ετό το παιδί πήρεν dα εgεί τα qαϊdούρα. Ξέβεν αbεgεί σο χωριό. Πήγεν σο αδελφό τ. Γέννεν βασιλιός.
Πήγεν εκεί σο χωριό. Τράνσεν, αδελφό τ χτίν σπίτια, και κουβαλούνε qαϊέρια. Σογάνσεν να κουβαλές κ' ετό qαϊέρια. Κουβάλσεν, έχτισεν αδελφού τ τα σπίτια. Φύτρωσανε τα σπίτια. Το έμαθεν αδελφό τ, είπεν αδελφό τ, “Δεν dο σάνεις ετό το έργο καλό. Να τα παρπάς ετά τα qαϊdούρα βά τνε το χωριό, και πάλι να τα bοίκης χαν τα παλιά τ' αρθώπ.” Ύστερα πηρπήγεν dα εgεί σο bαχçά, και κούνσεν αbάνω τνε λίγο αbεgεί άς το καλό dο νερό. Γένναν πάλ αθρώπ, και πήγανε βασιλιού τα qονάχια.
Αβραάμ Ανέστη Κυριάκου
Ερμηνεία. Φλοϊτά α'. Το μαγικό φτερό
(R. M. Dawkins, 1 σ. 410-418)
Ήταν ένας άντρας και μια γυναίκα, και δεν είχαν παιδιά. Ο άντρας της κουβαλούσε ξύλα από το βουνό. Έφερνε ένα γομάρι ξύλα, τα πουλούσε εξήντα παράδες. Έτσι κάθε μέρα, πορευόταν.
Πάλι μια μέρα καθώς κουβαλούσε ένα γομάρι ξύλα, βρήκε ένα φτερό. Πήγε στην αγορά. Είδε το φτερό ένας Εβραίος (Γιαχουντής). “Θα σου δώσω σαράντα παράδες για το φτερό.” “Δως μου τα,” είπε. Κι εκείνος τα έδωσε και είπε, “Κάθε μέρα να φέρνεις έτσι ένα φτερό.” Εκείνος πήγε πάλι στο βουνό, βρήκε ένα φτερό. Σαράντα μέρες έβρισκε τα φτερά. Ύστερα πουλούσε εκείνο το φτερό ένα μετζίτι⟨57⟩.
Και ύστερα του είπε ο Γιαχουντής, “Εδώ να μου φέρεις το αβγό του πουλιού.” Και ύστερα πήγε στο βουνό, έψαξε βρήκε το αβγό. Βρήκε τον Γιαχουντή και το πούλησε πέντε λίρες. Ο Γιαχουντής είπε, “Φέρε μου αυτή τη μέρα το πουλί.” Ο Γιαχουντής πάλι του είπε, “Φέρε το πουλί.” Και εκείνος το βρήκε. Στη γυναίκα του έδωσε δέκα λίρες, “Αν ο άντρας φέρει το πουλί, να το σφάξεις και να το φάμε,” είπε ο Γιαχουντής. Και ύστερα έσφαξαν το πουλί ήταν έτοιμο να το φάνε. Το έβαλαν στην ντουλάπα. Η Γυναίκα πήγε να καλέσει τον Γιαχουντή.
Ήλθαν τα παιδιά από το σχολείο. Είδαν πως δεν είναι η μάνα τους. Έφαγαν, ένας το συκώτι, ένας το κεφάλι και ένας την καρδιά. Τα παιδιά κίνησαν και πήγαν στο σχολείο. Ύστερα ήλθε ο Γιαχουντής με τη γυναίκα να φάνε το πουλί. Ο Γιαχουντής πρόσεξε ότι του πουλιού το κεφάλι, το συκώτι η καρδιά. Δεν είναι. Ο Γιαχουντής δεν έφαγε. Ύστερα είπε ο Γιαχουτής, “Ας σκοτώσουμε τα παιδιά να βγάλουμε έτσι αυτά τα πράγματα που έφαγαν τα παιδιά”. Η γάτα το άκουσε και πήγε και το είπε στο σχολείο. Ύστερα σχόλασαν σκόρπισαν τα παιδιά από το σχολείο, Εκεί τα παιδιά δεν απομακρύνθηκαν. Κοιμήθηκαν στο σχολείο. Και την άλλη μέρα πάλι δεν έφυγαν. Ύστερα τα παιδιά βαρέθηκαν. Ο μεγάλος αδελφός είπε, “Η μάνα θα μας σκοτώσει. Ας βγούμε από εδώ και ας πάμε σε ένα άλλο χωριό.”
Τα παιδιά πήγαν σε ένα χωριό. Εκεί ήταν μαζεμένος πολύς κόσμος. Πήγαν τα παιδιά εκεί κοντά στον πολύ κόσμο. Ρώτησαν τα παιδιά, “Τί πολυκοσμία είναι αυτή εδώ;” Κι εκείνοι είπανε, “Πέθανε ο Βασιλιάς μας, και να κάνουμε ένα Βασιλιά.” Είχαν ένα πουλί και το αμολούσαν,σε όποιου κεφάλι καθόταν, εκείνος θα γινόταν Βασιλιάς. Και τα παιδιά στάθηκαν εκεί πέρα. Ύστερα αμόλησαν το πουλί. Και έκλωσε, και κούρνιασε στου παιδιού το κεφάλι. Και είπανε, “Αυτό δε γίνεται να τον κάνουμε Βασιλιά. Ας το αμολήσουμε άλλη μια φορά.” Και το αμόλησαν άλλη μια. Ύστερα όταν το αμόλησαν πάλι, κούρνιασε πάλι εκεί στο κεφάλι του παιδιού. Πάλι είπανε, “Δε γίνεται.” Και δεν είχανε έθιμο εκεί, αν και κούρνιασε σε εκείνο το κεφάλι να μην τον θεωρήσουν Βασιλιά. Ύστερα ένας γέροντας είπε, “Αυτό το παιδί το αγόρι ας το κάνουμε Βασιλιά. Αυτό το αγόρι, αν δεν το ξεχώριζε το πουλί, δε θα καθόταν στο κεφάλι του.” Και έκαναν το αγόρι Βασιλιά, και τον άλλο το μικρό αδελφό τον έκαναν Βεζίρη κοντά του. Έμεινε το πιο μικρό από τα αγόρια.
Ύστερα από εκεί το παιδί έφυγε από εκείνο το χωριό, πήγε σε ένα άλλο χωριό, στάθηκε υπηρέτης σ' ένα καφετζή. Εκεί που το παιδί στάθηκε υπηρέτης, ο καφετζής πλούτισε πολύ.
Ύστερα ο Γιαχουντής τα άκουσε. Πήγε εκεί να βρει το αγόρι να το σκοτώσει. Το αγόρι μόλις είδε τον Γιαχουντή, κίνησε έφυγε πήγε σ' ένα άλλο χωριό. Και στάθηκε εκεί στο χωριό υπάλληλος σε ένα μαγαζί κεμπαμπτζής (ψησταριά). Κ' εκείνος ο κεμπαμπτζής πλούτισε πολύ.
Ύστερα ο Γιαχουντής τα άκουσε και πήγε πάλι εκεί να σκοτώσει το αγόρι. Ο Γιαχουντής πήγε σε ένα χασάπη, παράγγειλε στο χασάπη και είπε, “Ύστερα θα έλθει ένα παλικάρι να πάρει κρέας.” Από εκεί ο Γιαχουντής πήγε στον κεμπαμπτζή, παράγγειλε, “Ψήσε μου έξι ουγγιές κεμπάπ, αλλά να φέρεις το κρέας από τον τάδε χασάπη.” “Πολύ καλά,” είπε ο κεμπαμπτζής. Ύστερα έστειλε το παλικάρι από το χασάπη να φέρει το κρέας. Πήγε το αγόρι, γύρεψε το κρέας. Ο χασάπης λέει, “Έλα από μέσα να σου δώσω το κρέας.” Και το αγόρι μπαίνει μέσα. Οδηγεί το παιδί, παίρνει και το πετάει κάτω στο στάβλο. Εκεί το αγόρι κοιμάται. Τη νύχτα έρχονται κλέφτες να βγάλουν από το στάβλο ένα πρόβατο. Βγάζουν το πρόβατο και αφήνουν την πόρτα πάνω στο βράχο και φεύγουν. Ύστερα φεύγει το αγόρι.
Από κει πάει σε άλλο τόπο. Πηγαίνει σε ένα χωριό, αλλά δεν μπαίνει μέσα, φυλάει στην άκρη του χωριού. Ύστερα βλέπει ένα Ντερβίση και λέει, “Πάρε με κοντά σου ας γίνω το παιδί σου.” Και ο Ντερβίσης δεν τον παίρνει, και του λέει, “Χρόνια τώρα κανένας δεν βλέπει χαΐρι από τα δικά του παιδιά. Κι εγώ από σένα τί χαΐρι να δω;” Και εκεί το παιδί λέει, “Δε σε τρώγω για. Κοντά σου να κοιμηθώ, να σηκωθώ.” Γίνεται η καρδιά του Ντερβίση και τον παίρνει κοντά του. Και γίνεται το παιδί του.
Ύστερα ο Ντερβίσης λέει στο παιδί, “Έλα να σου δείξω τα μαγικά μου.” Μπαίνουν μέσα. Ανοίγει ένα ντουλάπι βγάζει ένα σκούφο. “Είδες αυτό το σκούφο; Αν τον φορέσεις στο κεφάλι σου, δε φαίνεσαι. Έλα ακόμα να σου δείξω κι άλλα μαγικά.” Μπαίνουν μέσα και του δείχνει μια ντουντούκα. Φυσά την ντουντούκα και βγαίνει ένας αράπης. Φυσά σε άλλη μεριά χάνεται ο αράπης. “Έλα,” λέει, “να σου δείξω ακόμα και άλλα μαγικά.” Κατεβαίνουν σε ένα κήπο. Και είναι μια βρύση. “Αν πιεις νερό από εκείνη τη βρύση, γίνεσαι γαϊδούρι. Και από αυτή τη συκιά αν φας ένα σύκο, βγάζεις ένα κέρατο. Αν φας δύο, βγάλεις δύο κέρατα.” Εκεί ήταν και μια άλλη βρύση, εκείνη ήταν καλή βρύση. “Από κείνη τη βρύση αν πιεις, τα κέρατα χάνονται πάνε.” Του έδειξε τα άλλα μαγικά του. Ύστερα ο Ντερβίσης πέθανε. Τον σήκωσε και τον έθαψε. Και ύστερα κοιμόταν σηκωνόταν. Έβρισκε μια σακούλα παράδες στο προσκεφάλι του από κάτω. Έτσι, κάθε μέρα πλούτιζε.
Ύστερα άρχισε να κάνει βόλτες μέσα στο χωριό. Πήγε σε ένα διχαλωτό δρόμο. Εκεί στο δρόμο ήταν ένα μαρμάρινο κτίριο. Πάνω του βρίσκονταν λίγα γραψήματα. Τα διάβασε τα γραπτά. Λένε,“Στα δεξιά όποιος πηγαίνει, έρχεται γερός, στα αριστερά δεν έρχεται γερός.” Το αγόρι λέει, “Εγώ να πάω στα ζερβά.” Και πήγε προχωρούσε. Είδε πολύ κόσμο. Ρώτησε εκεί στον κόσμο. Και εκείνοι είπαν, “Εδώ πέρα είναι ένα κορίτσι, και είναι πάρα πολύ όμορφο. Όποιος βλέπει τα μάτια της, δίνει τρία γομάρια παράδες, όποιος θέλει να δει τα βυζιά θα δώσει οχτώ γομάρια παράδες Όποιος θέλει να τη βλέπει γυμνή δίνει σαράντα φορτώματα λίρες.” Ύστερα αυτός είπε, “Εγώ έχω παράδες πολλούς, ας πάω να τα φέρω.” Ύστερα πήγε, σάρωσε όλα τα δωμάτιά του και γέμισε σαράντα γομάρια λίρες. Και πήγε εκεί στο κορίτσι, έδωσε τις λίρες. Και το κορίτσι τον προσκάλεσε επάνω. “Ας έρθει εδώ,” είπε. Το αγόρι ανέβηκε επάνω κοντά στο κορίτσι.
Ύστερα το κορίτσι λέει, “Από που κέρδισες αυτούς τους παράδες;” Και το παιδί λέει, “Εγώ έφαγα το συκώτι ενός πουλιού και κοιμάμαι, σηκώνομαι και βρίσκω ένα ντορβά παράδες.” Το κορίτσι λέει, “Καλά.”
Ύστερα τον ποτίζει ρακί και κρασί. Μεθάει το παιδί και ύστερα κάνει εμετό και βγάζει το συκώτι. Το παίρνει το κορίτσι και το βάζει σε ένα ποτήρι. Και πετάει το παιδί από το παράθυρο κάτω στο δρόμο. Έμεινε γυμνός.
Σηκώνεται κλαίει. Πάει στο σπίτι του Ντερβίση, στον τεκέ. Παίρνει εκεί το σκούφο, το φοράει στο κεφάλι και πάει στο σπίτι του κοριτσιού. Μπαίνει στο στρώμα του κοριτσιού. Το κορίτσι ξυπνά. Καλεί τους αξιωματικούς και τον παραδίδει στα χέρια τους. Όμως το σκούφο τον παίρνει το κορίτσι.
Ύστερα Εκείνο το παιδί βγαίνει, πάει πάλι στον τεκέ παίρνει την ντουντούκα. Βγαίνει στην εξοχή. Φυσά την ντουντούκα βγαίνει ο αράπης μαζεύει πολλούς αραπάδες. Στέλνει μήνυμα στο Βασιλιά, “Θέλω να κάνω πόλεμο.”
Ο Βασιλιάς βλέπει άλλους πολλούς αραπάδες, φοβάται να πολεμήσει. Το κορίτσι φοράει το σκούφο, χάνεται, δεν φαίνεται. Πάει κοντά στο παιδί, βγάζει το σκούφο απ' το κεφάλι της και λέει στο παιδί, “Σκόρπα αυτούς τους αραπάδες και θα σε πάρω.” Το παιδί τους σκόρπισε. Πήρε και την ντουντούκα από τα χέρια του παιδιού.
Ύστερα το παιδί πάει από εκεί στον κήπο. Γεμίζει φουλ ένα καλάθι σύκα. Παίρνει κι ένα ζύγι στα χέρια, πάει στο σοκάκι του κοριτσιού να πουλήσει σύκα. Το κορίτσι τον φωνάζει επάνω, ανεβαίνει. Το κορίτσι αγοράζει τα σύκα. Το παιδί παίρνει τους παράδες, την αφήνει, βγαίνει. Εκεί τα σύκα ήταν μεγάλα, Και ήταν και σαράντα κορίτσια κοντά σ' εκείνη. Πήραν από ένα σύκο και έφαγαν. Το κορίτσι έφαγε δύο σύκα. Όλες έβγαλαν από ένα κέρατο, και εκείνο το κορίτσι που έφαγε δύο σύκα έβγαλε δύο κέρατα! Ύστερα το παιδί έγινε γιατρός και πήγε για να κόψει εκείνα τα κέρατα που φύτρωσαν. Το παιδί μόλις τα είδε είπε, “Εγώ αυτά θα τα κάνω καλά,” είπε. Εσείς να μή στέκεστε κοντά μου.” Εκείνες δε στάθηκαν κοντά του. Το παιδί πήρε εκείνο το κορίτσι που έβγαλε δύο κέρατα το πήρε μέσα και λέει στο κορίτσι, “Εσύ έχεις πολλά κρίματα και έβγαλες δύο κέρατα. Να μου πεις από ποιον πήρες πράγματα. Εκείνα τα πράματα να τα δώσεις στον τόπο τους” Και το κορίτσι έδωσε τα πράγματα στον τόπο τους. Ύστερα το παιδί πήρε τα σαράντα κορίτσια μαζί του, πήγε στον μπαχτσέ τάχα για να κόψει τα κέρατα. Πήρε ένα μπουκάλι γέμισε νερό από την καλή τη βρύση και γέμισε ένα μπουκάλι νερό από την κακή τη βρύση. Ράντισε πάνω στα κορίτσια από το καλό νερό, χάθηκαν τα κέρατα πήγαν. Ράντισε κακό νερό, έγιναν γαϊδούρια. Αυτό το παιδί πήρε τα γαϊδούρια από εκεί. Βγήκε από εκείνο στο χωριό. Πήγε στον αδελφό του εκεί που έγινε βασιλιάς.
Πήγε εκεί στο χωριό. Είδε ο αδελφός του χτίζει σπίτια και ότι κουβαλούν πέτρες. Ήθελε να κουβαλήσει κ' αυτός πέτρες. Κουβάλησε, έχτισε τα σπίτια του αδελφού του. Έγιναν τα σπίτια. Έμαθε ο αδελφός του για τα γαϊδούρια και είπε, “Δεν το κάνεις αυτό το έργο καλά. Να τα πάρεις αυτά τα γαϊδούρια να τα πας στο χωριό τους. Και να τα κάνεις ανθρώπους όπως παλιά.” Ύστερα τα πήρε τα πήγε εκεί στον μπαχτσέ, και τους ράντισε με λίγο από εκείνο το καλό νερό. Και έγιναν πάλι κανονικοί άνθρωποι και όλοι μαζί πήγαν στου Βασιλιά τα παλάτια.
Αβραάμ Ανέστη Κυριάκου
Σημειώσεις
- ⟨57⟩ 1 μετζίτι = 20 γρόσια = 1/5 της τουρκικής λίρα. ↩